بشکن این حباب امید

این دلخوشی های الکی

این خواستن های بی سرانجام

عشق های یکطرفه را

باید که عادت شود

بی تو بودن های همیشگی ....

عقل و دل هردو میدونن

که برنمیگرده ولی

دل بیخودی امید میده تا

این روزای سخت بگذره ...

و میگذره

یک روز دلتنگم خواهی شد

به تمامی خاطراتمان قسم !

بخود میپیچی

پکی عمیق به سیگارت میزنی، شاید هم

آهی بلند ، بلندٍ بلند

آنجور که قلبت تنگی سینه ات را بفشارد

همان روز چند خاطره ی خوش رهایت نمیکنند

حرفهای نگفته ات ، آغوشی که دریغ کردی ...

گاهی دلم تنگ میشود گاهی میگیرد

به راه های نرفته میمانم

به حرف های نزده

لبخندهایی که باز نشد

قهقه هایی که نشکفت

به بغض ی گیر کرده در گلو میمانم

دلم

دلم یک گوش یک روح ، دلم یک نفس میخواهد

بماند آرامم کند ، دلداری م باشد

فقط کمی ، تا دور شوم از این خلأ بی کسی

ای کاش و همیشه

دوستم داشته باشی ...

دوستم داشته باشی یعنی

سرزندگی و جاودانگی

دوستم داشته باش

کم اما

دوستم داشته باش...

تنهایی سخت

و انتظار بیرون آمدن از این پیله

سخت تر ...

بی تو

با تو ام همیشه!

یک همآوایی در سکوت

یک بغض

به قد آتشفشان نهفته دماوندم

یک درد

به وسعت خزر

به تنهایی م ، به پایان

تمام تنم

درگیر است ...

میدانی ؟؟؟